Ir. C.T. Stork, Joh.A.Avéres en

ir. J. Overweg

traden op 21 maart 1947 af.

Zij worden opgevolgd door ir. A.M. Avéres, 

D.W. Stork m.a. en

ir O. van der Toorn.

Directie adviseur was professor Tinbergen.

In 1952 stegen de lonen met 11% naar een uurloon van Fl. 1.02. Midden in het jaar werd de wachtgeld- en werkloosheidswet van kracht die een beperkte uitkering bij werkloosheid regelde en tot een verdere stijging van de socilae lasten leidde.

Eind vijftiger jaren was er een behoorlijke bedrijfsdip, door de Nieuw Guinea-kwestie, niet renderende overnames en een verzadiging van de markt na de na-oorlogse investeringshausse. Stork ging vooral ook intern investeren o.a. in outillage om het productieproces te kunnen versnellen, zoals de nieuwe hal voor de montage van de scheepsdiesel-motoren.

In 1951 was er bij Stork sprake van een consolidatie van de productie ,maar wel technische ontwikkelingen. Voor het eerst kon een fundatieplaat voor een Stork-dieselmotor, die tot dan toe gegoten werd, als een lasconstructie worden uitgevoerd. Iets wat op den duur grote gevolgen in negatieve zin  voor de Gieterij zou blijken te hebben.  Er werd geïnvesteerd in de ontwikkeling van de dieselmotor met drukvulling.

Alleen al in 1952 werden er 12 grote motoren afgeleverd.

De grote binnenlandse concurrent van Stork was Werkspoor. De binnenlandse markten raakten voor de producten langzaam verzadigd Stork was op veel productiegebieden te klein om echt een grote internationale speler te zijn. Bedrijven in het buitenland leken een uitkomst om de hinder van protectie te omzeilen. Elke scheepsbouwnatie had bij wijze van spreken zijn eigen motorenfabriek en niet te vergeten de kostenniveaus waren er vaak lager.
In Leusden huize “Den Treek” voerden de directies van Stork en Werkspoor in het grootste geheim besprekingen om te komen tot samenwerking. Het vertrouwen tussen de beide concurrenten was ver te zoeken. Na zeven maanden overleg was er geen resultaat. Uiteindelijk kwam de directie van Werkspoor met het voorstel van een volledige fusie. Nog diezelfde dag was de zaak beklonken. Op 2 juni was er de Naamloze Vennootschap Verenigde machinefabrieken “Vmf”. Dat er daarna de nodige “fusiefouten” vooral op leidinggevend gebied (karakters) werden gemaakt wordt vooral geweten aan het gegeven dat er geen voorbeeld van een dergelijk grote fusie voorhanden was. Ook het grote onderlinge wantrouwen tussen de werknemers was hier zeker debet aan.

In het fusiejaar werden er 16 hoofdmotoren (HOTLO)voor schepen geleverd terwijl er in december nog eens 5 hoofdmotoren en hulpmotoren werden besteld. In 4 jaar tijds werden er vervolgens 60 motoren met 350.000 pk. geleverd.

 Op 15 april was het zover. De commissarissen van Stork en Werkspoor werden per telegraaf over de voorgenomen fusie ingelicht en daarna werd in een extra Fabrieksbode, tot verbazing van de werknemers van Stork, bekend gemaakt dat Stork met zijn grootste Nederlandse concurrent, te weten Werkspoor, een fusie aan zou gaan om de nodige exportvergroting en verder gaande specialisatie mogelijk te maken.

Het handhaven van een soort status quo in de leiding; de directeuren bleven baas in het eigen bedrijf en vormden gezamenlijk de directie van Vmf , de oude ondernemingen hielden hun eigen naam Stork en Werkspoor. Voorts werd Werkspoor erg centraal geleid en STork daarentegen decentraal.

Daarnaast bleek het onderling wantrouwen tussen de werknemers van beide bedrijven op alle niveau's een grote belemmering voor een daadkrachtig beleid.