De Nederlandse Vereniging tot Adoptie van Schepen" (NEVAS) heeft ten doel het opwekken en het levendig houden van de belangstelling bij de jeugd voor de Nederlandse scheepvaart en al hetgeen dat hiermede verband houdt. Zij tracht dit doel o.m. te bereiken door onder centrale leiding correspondentie te doen voeren tussen een commandant of gezagvoerder en verdere bemanning van schepen enerzijds en de leiding van de leerlingen van scholen of de leiding van jeugd-groepen anderzijds.

Een school kan via deze organisatie een schip adopteren. Leerlingen schrijven brieven aan de bemanning van "hun" schip. Zij ontvangen altijd leuke en leerzame brieven terug. Ook verzamelt de bemanning in de landen die zij aandoen, interessante cadeautjes voor de school. De "Nevas"stuurt gereld een boekje "’t Kraaiennest” naar de school. Daar staat van alles in over de scheepvaart.

In de ruime hall van de Vöckerschool in Hengelo is een hoekje ingericht, gewijd aan het vrachtschip „Maaslloyd” van de Kon. Rotterdamse Lloyd. Er hangt een grote vlag van de rederij, terwijl mettertijd verschillende voorwerpen die door de bemanning gestuurd worden hier een plaatsje zullen vinden. Het schip is namelijk geadopteerd door de Vöckerschool.

De heer Pot, het hoofd van de Vöckerschool, heeft begin vorig jaar tegen een relatie eens gezegd, dat hij voor zijn school graag een schip wilde adopteren met iets „Hengelo’s” er in. De volgende dag reeds werd hij opgebeld met de medeling: „Ik heb een schip voor je met een flink stuk Hengelo er in, namelijk de hele motor". Kort hierna was de adoptie van de „Maaslloyd“ een feit. Bij de overdracht van het schip door werf aan de rederij werden vertegen woordigers van de Vöckerschool uitgenodigd: de heer Pot begaf zich met vijf leerlingen naar Rotterdam. Onder de sprekers bevond zich ook de tienjarige Robbie Drees. die de kapitein als geschenk een foto van de school aanbood. Hij zei dat de leerlingen alles wat zij op schooll over de Lloyd te horen kregen zeer interessant vonden. Hij vond het fijn dat hij met vier klasgenoten nu eens de havenstad Rotterdam kon bezoeken ter afwisselinq van het in Hengelo „tussen zand en klei zitten". Robbie kondigde aan dat nu elke leerling van de vijfde klas regelmatig naar de bemanning zou schrijven in de hoop iets van de zeevaart te leren.

De heer Pot hoopt dat deze adoptie de belangstelling van de leerlingen voor de scheepvaart zal wekken. De leerlingen schrijven inderdaad regelmatig brieven naar de bemanning, waarin ze allerlei vragen afvuren. Het aardige is dat de bemanning antwoordt in voor de kinderen begrijpelijke termen. Toen een meisje uit vierde klas een brief aan de kok schreef waarin ze alles over de keuken wilde weten, schreef de kok haar een alleraardigste brief terug, waarin hij onder meer zei, dat de kookplaten van het elektrische fornuis zo groot waren „als de bladen van een atlas".

Een stuurman vertelde, in antwoord op de vraag hoe lang een reis duurde: De thuisreis duurt nu ruim een week langer dan normaal, omdat we om Afrika heen moeten varen, daar het Suezkanaal afgesloten is. Dat wordt dus een lange zeereis, maar met die motor van Stork uit Hengelo gaan we vlug vooruit en doen we er veel korter over dan oudere schepen". Even verder schrijft hij: „Wij varen met de Storkmotor driekwart van de wereld rond zonder dat het nodig is bij te bunkeren". Een matroos schreef nog dat het schip op de thuisreis door geen enkel ander was ingehaald. Hij achtte dit een enorme prestatie. Die, zo schreef hij, te danken was aan de kwaliteiten van de Storkmotor.
Met Kerstmis hebben de kinderen de bemanning een pakket gestuurd, waarin tien pocketboeken en tien ballpoints zaten: ter gelegenheid van de jaarwisseling stuurden zij een telegram met gelukwensen. Deze blijken van medeleven werden door de bemanning blijkbaar zo op prijs gesteld. dat zij prompt een telegram terugstuurden.

"Bericht uit de vetloods"

Hans Guikink

ISBN: 978-94-6089-978-2